Ауа жетіспегенде немесе өндіріс көлемі артқанда «Екі желдеткішті параллель қоссақ, ауа шығыны қалай өзгереді?» деген сұрақ жиі туындайды. Параллель қосу дегеніміз – екі немесе одан да көп желдеткіштің кірісі мен шығысы ортақ коллектор немесе камера арқылы біріктіріліп, бірдей қысым диапазонында жұмыс істеуі. Теориялық тұрғыдан, егер модельдері мен режимдері бірдей болса, параллель қосылған желдеткіштердің ауа шығыны шамамен қосылады, ал қысым шамасы бір желдеткішпен салыстырғанда қатты өзгермейді.
Параллель схемада әр желдеткіш бірдей қысымға қарсы жұмыс істейді, ал жүйеге берілетін жалпы ауа шығыны Qжалпы = Q1 + Q2 ретінде қарастырылады. Мысалы, бірдей екі желдеткіш 20 кПа қысымда әрқайсысы 10 м³/с береді делік; параллель қосқанда, жүйе шамамен 20 кПа қысымда 20 м³/с алу мүмкіндігіне ие болады. Бірақ бұл да идеал жуықтау ғана, өйткені нақты желілік кедергі, коллектор геометриясы және Q–P қисықтар жиынтығы жаңа жұмыс нүктесін өзгертеді.
Маңызды шарт – параллель қосылатын желдеткіштердің Q–P сипаттамаларының ұқсас болуы. Егер бір желдеткіш екіншісіне қарағанда жоғары қысымға немесе басқа дебит диапазонына есептелген болса, олар параллельде бірдей тиімділікте жұмыс істемейді. Қысым теңескенде бір желдеткіш көбірек, екіншісі азырақ ағын береді; тіпті кейде әлсіз желдеткіш ағыны басқасымен «итеріліп», рециркуляция немесе кері ағыс пайда болуы мүмкін. Сондықтан әртүрлі модельдерді «қалай болса солай» параллель қосу қауіпті.
Параллель қосу кезінде желілік кедергі де қайта қаралады. Жүйелік Q–P қисығы, әдетте, бір желдеткішке есептелген кезде алынған; енді жалпы Qжалпы артқандықтан, қазбалар мен құбырларда ауа жылдамдығы өсіп, үйкеліс кедергісі де артады. Нәтижесінде жүйелік қысым шығыны қисығы жоғары жылжып, жұмыс нүктесі теориялық күтілген «Q1+Q2» мәнінен төмен орналасуы мүмкін. Осы себепті нақты Q өсімін гидравликалық есепсіз тек шамалап қана айтуға болады.
Параллель жұмыс режимінде ағынды тең бөлу үшін коллекторлар мен тармақталған ауаөткізгіштердің геометриясы да маңызды. Тең бөлінбеген жағдайда бір желдеткіш шамадан тыс жүктеліп, басқа желдеткіш «жүксіз» жұмыс істейді. Бұл дірілдің артуына, мойынтіректердің тез тозуына, шу деңгейінің көтерілуіне және энергия шығынының тиісіз бөлінуіне әкелуі мүмкін. Сондықтан параллель схеманы тек электр жағынан емес, аэродинамикалық тұрғыдан да дұрыс жобалау керек.
Параллель қосу шахтадағы резервтеу (N+1, 2×50% және т.б.) үшін де қолданылады. Мысалы, екі 50%-дық желдеткіш параллель орнатылып, қалыпты режимде екеуі бірге жұмыс істейді, ал біреуі істен шықса, қалғаны уақытша режимде минималды қажетті Q-ды қамтамасыз етеді. Мұндай схемада да желілік кедергі, ағынның бөлінуі және авариялық режимдер үшін Q–P нүктелері алдын ала есептелуі тиіс.
Жалпы алғанда, параллель қосу – ауа шығынын икемді түрде арттырудың және резервтік схеманы ұйымдастырудың тиімді тәсілі, бірақ «Q автоматты түрде екі есе өседі» деген қарапайым түсінік қате. Нақты өсім желілік кедергі, желдеткіштердің сәйкестігі, коллектор геометриясы және басқару алгоритмдеріне байланысты. Сондықтан параллель схеманы енгізбес бұрын, өндірушімен бірге толық гидравликалық және аэродинамикалық есеп жүргізу ұсынылады.
